วันสุดท้ายผมวางแผนไว้ว่าจะไปเที่ยวที่ Gyeongju ซึ่งเป็นเมืองมรดกโลกคล้ายๆกับที่อยุธยา (http://www.gyeongju.go.kr/eng/main/index.asp) เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญหลายแห่ง ตอนแรกว่าจะนั่งรถบัสไป แต่ดูแล้วอาจจะตื่นเช้าไม่ไหว เพราะนี่เป็นวันท้ายๆของการเดินทาง ทำให้เราค่อนข้างเหนื่อยล้าและอยากเที่ยวแบบสบายๆมากกว่า ผมจึงเปลี่ยนแผนเดินทางด้วยรถไฟความเร็วสูง ซึ่งถ้าออกเดินทางตอน 9 โมงเช้าก็ไปถึงตอนเที่ยงๆ เราจะมีเวลาเที่ยวอีกครึ่งค่อนวัน ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับเมืองๆนี้ แต่แล้วเราก็พลาดจนได้ที่ไม่ได้จองตั๋วรถไฟไว้ พอไปซื้อตั๋วตอนเช้าก็กลายเป็นว่าที่นั่งเต็มเสียแล้ว จึงต้องรอเป็นขบวนถัดไป ทำให้โปรแกรมเที่ยวคลาดเคลื่อนไปอย่างน่าเสียดาย คืนนี้เราควรจะต้องไปนอนที่ Busan เนื่องจากวางแผนไว้ว่าจะบินกลับจากที่นั่น จึงทำให้ไม่สามารถเที่ยว Gyeongju ได้อย่างเต็มที่ สถานที่ที่ผมอยากจะไปมากที่สุดคือ Bulguksa และ Seokgulam แต่ด้วยเวลาที่จำกัด ทำให้เราเที่ยวได้แค่ในเมืองเท่านั้น อยากร้องไห้จริงๆครับ นี่เป็นเมืองที่เข้ากับสไตล์การท่องเที่ยวของผม ทำให้อยากเที่ยวมากที่สุดและเก็บไว้เป็นไฮไลท์ก่อนกลับบ้าน แต่ผมดันวางแผนผิดพลาดแบบไม่น่าให้อภัย เพราะเราคงไม่กลับมาเที่ยวเกาหลีใต้อีกแน่นอนถ้าต้องจ่ายเงินเอง เหตุการณ์เดียวที่ช่วยปลอบใจผมได้คือ วันนี้ฝนตกครับ ทำให้คิดไปได้ว่าเที่ยวไปก็ไม่สนุก 555 สำหรับสถานที่ที่เราได้ไปสัมผัสมา คือ Anapji pond, Cheomseongdae Observatory และ Tumuli park เท่านั้น จากนั้นเราต้องรีบนั่งรถบัสกลับไปยังเมืองปูซานเพราะว่าวันรุ่งขึ้นเราจองตั๋วกลับของการบินไทยรอบเช้าสุดไว้ คือ 8.40 น. คืนนี้คงต้องรีบเข้านอน อยากกลับบ้านแล้วครับเพราะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการท่องเที่ยวครั้งนี้เหลือเกิน คือเราตื่นเช้า นอนดึก และเดินวันละหลายๆกิโลเมตร เป็นแบบนี้ทุกๆวัน ใจหนึ่งก็นึกเสียดายที่ไม่สามารถเที่ยวเกาหลีได้ครบถ้วนตามที่วางแผนไว้ แต่ก็ยังคิดว่าในอนาคตอาจจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้งในรูปแบบอื่นๆที่ไม่ใช่นักท่องเที่ยวเต็มตัวแบบนี้ และคงจะได้กลับมาเที่ยวสถานที่ต่างๆที่ได้พลาดไปในครั้งนี้

บทสรุปสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ ผมขอตั้งชื่อให้ว่า Trip of error หรือ การเดินทางแห่งความผิดพลาด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตกรถไฟ ลงผิดสถานี ไม่ได้จองตั๋วล่วงหน้า และการวางแผนที่ผิดพลาดต่างๆ แต่ที่สำคัญคือ สภาพอากาศ ซึ่งเป็นสิ่งที่เรากำหนดไม่ได้ และแน่นอนครับว่านี่จะเป็นประสบการณ์ที่สำคัญสำหรับการเดินทางครั้งต่อไปของเรา แต่ตอนนี้คงได้แต่ก้มหน้าก้มตาเผชิญหน้ากับชีวิตจริงและขยันทำงานเก็บเงินกันไปก่อน ก่อนหน้านี้มีรุ่นน้องของผมคนหนึ่งเพิ่งกลับจากการท่องเที่ยวญี่ปุ่นโดยไปกับบริษัททัวร์เมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมาในเส้นทางโตเกียว-เกียวโต บอกกับผมว่ารู้สึกเฉยๆ ชอบไปเกาหลีมากกว่า โธ่ไอ้น้องเอ๋ย ไปกับทัวร์ วันๆเอาแต่กินที่เขาจัดให้ นั่งรถทัวร์ เที่ยวกับอากงอาม่า เดินตามไกด์ ไปเที่ยวที่ไหนยังไม่รู้เรื่องเลย ไม่ต้องคอยแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าเหมือนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวันๆ มันจะไปสนุกได้ยังไงฟะ แต่ก็ไม่สามารถวิจารณ์อะไรได้มาก เนื่องจากยังไม่เคยได้ไปสัมผัสประเทศเกาหลี แต่หลังจากที่กลับมาครั้งนี้ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าญี่ปุ่นดีกว่าเยอะครับ แฟนๆเกาหลีอาจจะไม่ชอบที่ผมพูดแบบนี้ ยังไงก็เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวหลังจากที่ได้ไปสัมผัสมาด้วยตนเองนะครับ คนที่ชอบละครเกาหลีได้ไปเที่ยวชมตามฉากในละคร ได้ไปบ้าน Full house หรือร้านกาแฟในเรื่อง Coffee prince อาจจะรู้สึกสนุกสุดยอดแตกต่างจากผมโดยสิ้นเชิงเลยก็ได้ อย่างไรก็ตามการไปเที่ยวเกาหลีทำให้ผมได้ตระหนักถึงความสำคัญของการพัฒนาเทคโนโลยีควบคู่ไปกับการศึกษาและการปลูกฝังวัฒนธรรมให้แก่พลเมือง ที่ประเทศเกาหลีดูเหมือนว่าเทคโนโลยีของเขากำลังจะก้าวไปสู่แถวหน้าของเอเชีย แต่การพัฒนาทางด้านอื่นยังดูเหมือนว่าจะไม่ไปด้วยกันเท่าที่ควร ต่างจากประชาชนชาวญี่ปุ่น ซึ่งส่วนใหญ่จะได้รับการปลูกฝังมาเป็นอย่างดี ทำให้เรารู้สึกดีมากกว่า แต่ผมไม่ได้บอกว่าคนเกาหลีนิสัยไม่ดีนะครับ หลายครั้งที่เราได้รับความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า ทำให้รู้สึกประทับใจเช่นกัน ข้อดีที่เห็นได้ชัดจากคนเกาหลีคือเรื่องชาตินิยมครับ คนส่วนใหญ่ใช้แต่สินค้ายี่ห้อ Samsung, LG และ Hyundai ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะสามารถพัฒนาเทคโนโลยีของตนเองและส่งออกสินค้าไปยังต่างประเทศได้ ซึ่งแตกต่างจากบ้านเราโดยสิ้นเชิง ดังนั้นหากเราต้องการจะพัฒนาประเทศให้มีความเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น นอกจากจะต้องหยุดทะเลาะตีกันเองแล้ว ยังต้องเร่งปลูกฝังทางด้านการศึกษา การคิดแบบมีวิจารณญาณ ควบคู่ไปกับศิลปวัฒนธรรมให้กับคนในชาติด้วย ไม่ใช่มองกันอยู่เพียงด้านเดียว สุดท้ายเราก็จะถูกแซงหน้าไปไม่เห็นฝุ่น แต่ผมไม่นิยมการแข่งขันกับผู้อื่นหรอกนะครับ แข่งขันกับตัวเองและอยู่แบบพอเพียง เก็บเงินเที่ยวไปวันๆ ก็เพียงพอสำหรับเราแล้ว 555

 วันที่สามในเกาหลี แต่เดิมเราวางแผนว่าจะไปเที่ยวเกาะ Nami (http://www.namisum.com/) ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังโดยเป็นฉากละครในซีรี่ยส์เกาหลีเรื่อง Winter love song ซึ่งผมคงไม่ต้องบรรยายอะไรมาก แต่สำหรับผมแล้ว ความสำคัญของเกาะนี้เป็นเพียงทางผ่านเพื่อจะไปเมือง Chuncheon ต่อไปยัง Sokcho เพื่อไปเที่ยวที่ Soraksan เท่านั้น แต่ก็เอาเหอะครับ ตามกระแสเขาหน่อย เราเดินทางออกจากโซลโดยไปขึ้นรถไฟที่สถานี Cheongnayanni เสียค่ารถไฟคนละ 3900 won ระหว่างทางเห็นเขากำลังก่อสร้างทางรถไฟเพิ่มเติม น่าจะเป็นรถไฟความเร็วสูงนะครับ อีกหน่อยจะได้เที่ยวกันสะดวกยิ่งขึ้น เรานั่งรถไฟไปชั่วโมงครึ่งก็ถึงสถานี Gapyeong ต่อรถแท็กซี่ไปยังท่าเรือด้วยราคา 3700 won เสียค่าเข้าดินแดน Naminara republic อีกคนละ 8000 won โอยจะบ้าตาย เรือข้ามฟากที่ไปยังเกาะนามิใช้เวลานานประมาณ 5-10 นาทีเท่านั้นเพราะที่จริงแล้วมันเป็นเกาะกลางแม่น้ำไม่ได้อยู่ในทะเล ตอนแรกผมคิดว่าบนเกาะนี้ไม่น่าจะมีอะไรมากเพราะเรามาในช่วงฤดูหนาว ใบไม้น่าจะร่วงหมดแล้ว แต่ด้วยความโชคดีของเราที่ช่วงที่ผ่านมามีหิมะตกทำให้พื้นที่บนเกาะเต็มไปด้วยสีขาวของเกล็ดหิมะทำให้ดูสวยดี เรากางแผนที่และตัดสินใจไล่ตามจุดสำคัญๆ ซึ่งผมคิดว่าเราสามารถเที่ยวได้ทั้งหมดโดยเช่าจักรยาน 2 ตอนภายในระยะเวลา 30 นาที ที่จริงก็สามารถเดินเที่ยวได้ทั่วทั้งเกาะนะครับ แต่ผมอยากประหยัดเวลาให้มากที่สุด เสียค่าเช่าจักรยานไป 6000 won แต่ก็เก็บจุดสำคัญๆได้ครบครับ ต้องยอมรับว่าการท่องเที่ยวสถานที่ในฉากละครที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่กลับทำให้แฟนเรามีความสุขได้มากมายเลยทีเดียว

ออกจากเกาะนามิ เราก็หาของกินที่บริเวณท่าเรือ เลยได้กิน chicken bulgogi ก็อร่อยดีนะครับ หลังจากเที่ยวเกาะนามิแล้ว ตอนแรกผมตั้งใจจะไปเที่ยว Suwon ซึ่งมี Suwon fortress ที่เป็นหนึ่งในมรดกโลกที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงโซลเท่าใดนัก แต่เราคุยกันว่าไม่ได้รู้สึกอยากไปขนาดนั้น เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะเดินทางไปเที่ยวเมือง Gyeongju ทางภาคใต้ จึงตัดสินใจเที่ยวภายในกรุงโซลแทน เราจึงไปเดินเล่นที่ Insadong ต่อในตอนเย็น ขอแนะนำให้ไปที่ Ssamziegil ที่นี่มีของขายแปลกๆไม่ซ้ำกับที่อื่น ถึงแม้ว่าเราจะไม่เข้าใจในศิลปะ แต่ก็รู้สึกได้ว่าถนนอินซาดงนี่ไม่เลวเลยทีเดียว ส่วนร้านอาหารแนะนำแถวนี้คือ Insa-dong’s Starbucks, Sanchon, Saram & Namu, Insa-dong Sujebi เป็นต้น แต่เราไม่ได้เข้าไปทานหรอกนะครับ จากนั้นเราก็ไปจบที่ตลาด Numdaemun เพื่อซื้อของฝากกลับบ้าน ตอนที่เราไปถึงนั้นดึกมากแล้ว ทำให้ไม่ค่อยมีของขายมากเท่าไหร่นัก

 วันที่สองในกรุงโซลเราวางแผนเที่ยวเฉพาะในเมืองจึงสามารถนอนตื่นสายได้ เราทานอาหารเช้าฟรีของ guesthouse เป็นพวกขนมปัง ชา กาแฟ ก็ประหยัดดีครับ จากนั้นไปเดินเล่นในเมือง วันนี้อากาศไม่ค่อยดีท้องฟ้าดูมืดครึ้ม ตอนเช้ามีหิมะตกในเมือง ก็ดูโรแมนติคเหมือนในหนังดีครับ แต่หนาวจนต้องเข้าไปแอบอยู่ในร้าน Burger King ซึ่งหาได้ไม่ยากที่นี่ หลังจากหิมะหยุดตก ฝนก็เริ่มตกลงมาปรอยๆ เราเดินไปเรื่อยๆถึงสี่แยก Gwanghwamun ได้เจออนุสาวรีย์ของ Lee Sunshin อีกแล้วครับท่าน ทางด้านหลังยังมีอนุสาวรีย์ของกษัตริย์ Sejong อยู่ด้วย จากนั้นตอนบ่ายก็ไปเที่ยวชมพระราชวัง Changdokkung รอบภาษาอังกฤษ เสียค่าเข้าชมคนละ 3000 won ซึ่งโปรแกรมนี้เขาเล่ากันมาว่าห้ามพลาด เพราะเป็นพระราชวังที่มีความงดงามมากที่สุดและเป็นมรดกโลกที่อยู่ใจกลางกรุงโซล พอเข้าไปชมภายในก็รู้สึกว่าสวยแบบเกาหลีดีนะครับ แต่ยังไม่ประทับใจเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะว่าเรามาในฤดูหนาว ถ้าเป็นช่วงใบไม้เปลี่ยนสีคงจะงดงามมากกว่านี้

จากนั้นเรากลับเข้าที่พักเพื่อใส่ Long johns ไว้ข้างในเสื้อผ้าอีกชั้นเพราะคาดว่าอากาศตอนกลางคืนจะหนาวเย็นมากกว่านี้ จุดหมายต่อไปของเราอยู่ Myeong-dong ซึ่งถือเป็นสยามสแควร์ของกรุงโซล เป้าหมายคือพาแฟนไปช้อปปิ้งนั่นแหล่ะครับ สินค้าส่วนใหญ่ที่เธอสนใจคือเครื่องสำอาง ซึ่งก็มีหลากหลายยี่ห้อ ร้านอาหารแนะนำแถวนี้คือ Gogung, Teumsae, Myoungdong Kyoja, O’sulloc Tea House เป็นต้น

จากนั้นเราเดินไปที่ Cheonggyecheon Stream ซึ่งเป็นคลองที่ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ใจกลางกรุงโซล มีความยาวทั้งสิ้น 5.8 กิโลเมตร โดยระหว่างทางจะมีความพยายามตกแต่งให้มีความหลากหลายและติดไฟหลากสีสันเพื่อไม่ให้เราเบื่อหนีไปเที่ยวที่อื่นซะก่อน ถึงแม้ว่าคลองที่นี่จะไม่มีจุดเด่นอะไรมากมายและทำให้เราเสียเวลาเดินเมื่อยขาอยู่นาน แต่เราก็ได้เดินคุยเปิดใจกันไปเรื่อยๆจึงกลับกลายเป็นสถานที่โรแมนติคไป เราเดินทอดน่องไปจนถึงตลาด Dongdaemun ซึ่งเป็นแหล่งแฟชั่นของกรุงโซล ห้างใหญ่ๆที่นี่ปิดทำการตีสี่ครึ่ง จึงไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา มีแรงเท่าไหร่ก็ใส่เข้าไป แต่เสื้อผ้าที่นี่ก็ไม่ได้ราคาถูกอย่างที่คิด เราจึงได้แต่เดินดูอย่างเดียว ออกจากตลาด Dongdaemun ก็ลากขาทั้งสี่ข้างกลับเข้าที่พัก วันพรุ่งนี้ยังมีโปรแกรมให้เที่ยวอีกมากมาย ถึงแม้ว่าจะตัด Soraksan ออกไปแล้ว เพราะแฟนของผมไม่อยากไปขึ้นเขาและเผชิญกับความหนาวมากกว่านี้

 วันนี้เป็นวันที่ห้าของการเดินทาง แต่เป็นวันแรกที่เราจะเหยียบเข้าสู่ดินแดนโสมขาว เราไปขึ้นเรือที่ Fukuoka Port International terminal ซึ่งสามารถนั่งรถเมล์สาย 88 จากป้ายฝั่งตรงข้ามสถานีรถไฟ Hakata ใช้เวลาประมาณ 15-20 นาที เมื่อไปถึงก็เข้าไป check in ที่เคาน์เตอร์และรับบัตรโดยสาร แล้วรอเวลาขึ้นเรือ อย่างที่ได้บอกไว้แล้วว่าผมไปเที่ยวญี่ปุ่นเพราะว่าอยากไปแต่ที่ไปเกาหลีนั้นเพราะว่าตามใจแฟน ถึงแม้ว่าจะได้หาข้อมูลและวางแผนท่องเที่ยวไว้แล้วแต่แผนการต่างๆอาจถูกเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแฟนผมเป็นหลัก เพราะเธอได้กลายเป็นเจ้าของ Trip อย่างเต็มตัวเมื่อเราก้าวเท้าขึ้นเรือออกจากดินแดนอาทิตย์อุทัย เรือ jetfoil วิ่งได้เร็วและนิ่งมาก ไม่มีเมาคลื่นเลย ใช้เวลาเดินทางประมาณ 3 ชั่วโมงก็ไปถึงท่าเรือ Busan จากนั้นต้องผ่านขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมืองก่อน ซึ่งก็ไม่มีปัญหาใดๆครับ

วันนี้เรามีเวลาเหลือพอที่จะท่องเที่ยวปูซานเล็กน้อยก่อนที่จะต้องขึ้นรถไฟไปยังโซลเพราะได้จอง Guesthouse ไว้ที่นั่น ที่จริงแล้วปูซานมีสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆมากมาย (http://etour.busan.go.kr/index.jsp) แต่เราไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เลยหาที่เที่ยวที่อยู่ใกล้ๆ เรานั่ง subway ไปเที่ยวที่ Yongdusan park ซึ่งอยู่ห่างไปเพียง 2 สถานี Subway ของที่นี่จะคิดราคาเป็น section แล้วแต่โซนที่จะเดินทางไป ถ้าอยู่ภายในโซนก็คิดราคาเที่ยวละ 1100 won แต่ถ้าควบ 2 โซนราคาจะเพิ่มขึ้นเป็น 1300 won นอกจากนี้ยังมี one-day pass ขายจากเครื่องอัตโนมัติด้วย ระหว่างการเดินทางเราก็รู้สึกได้เหมือนกับว่าอยู่ประเทศจีนยังไงยังงั้น ทั้งผู้คนที่คุยกันเหมือนเอะอะโวยวาย เดินๆอยู่ก็สามารถขากเสมหะลงพื้นได้หน้าตาเฉย (ส่วนใหญ่จะเป็นคนมีอายุ) รถไฟใต้ดินก็ไม่ได้สะอาดสะอ้านเหมือนบ้านเราแถมยังมีกลิ่นตุๆด้วย ทำให้เราได้สัมผัสถึงความเป็นเกาหลีที่ไม่เหมือนกับในละคร เมื่อขึ้นจากสถานี Nampo-dong เดินผ่านย่าน Nampo-dong ซึ่งเป็นแหล่งช้อปปิ้งของปูซาน ขึ้นบันไดเลื่อนไปสักพักก็จะถึง Yongdusan park บริเวณนั้นมี Busan tower, Citizen's bell ที่ใช้สำหรับในวันสิ้นปี, Flower clock, Statue of Admiral Lee Sunshin ผู้ซึ่งนำทัพชนะศึกเมื่อครั้งญี่ปุ่นรุกรานเกาหลีในช่วงปี 1592-1598 วันนี้อากาศแจ่มใสทำให้ง่ายต่อการถ่ายภาพครับ ผมตั้งใจจะไปต่อที่ตลาดปลา Jagalchi ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมากนัก แต่แฟนผมไม่ชอบกลิ่นคาวปลาก็เลยอดไป เราจึงแวะหาอาหารกินแต่มีข้อแม้ว่าแฟนผมไม่ทานเนื้อ ซึ่งก็ไปเจออยู่เมนูหนึ่งน่าสนใจเป็นหม้อไฟรวม หมู ไก่ เนื้อ ไส้กรอก เส้นมาม่า และกิมจิ ไม่แน่ใจว่าเป็น Budae-chigae หรือไม่ เจ้าของร้านยกนิ้วให้จนต้องลองดูกันซักตั้ง ที่จริงแล้วเราทั้งคู่ไม่ชอบทานอาหารเกาหลีและกิมจิจึงขอเรียนตามตรงว่าไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกแปลกดีและทานกันจนเกือบหมด ราคาอาหารชุดนี้เขียนไว้ในเมนู 6000 won หมายความว่าต้องจ่ายคนละ 6000 ครับ

เราตัดสินใจเดินทางไปโซลต่อด้วยรถไฟความเร็วสูงของเกาหลีจากสถานี Busan ไปยัง Seoul station ซึ่งบอกตามความรู้สึกที่ไม่ได้มีอคตินะครับว่ารู้สึกแย่กว่า Shinkansen ของญี่ปุ่นพอสมควร คือรู้สึกคับแคบอึดอัดกว่า อีกทั้งจิตสาธารณะและมารยาทของผู้คนก็แย่กว่านะครับ พอเราไปถึงโซลท้องฟ้าก็มืดแล้ว จึงไปหาซื้อ T Money card ซึ่งเป็นบัตรเติมเงินผ่านสำหรับเข้าออก subway โดยสามารถเติมเงินได้ที่เครื่องเติมเงินอัตโนมัติตามทางเข้าออก subway ทั่วไปครับ พอผมแตะบัตร T Money กับประตูสำหรับคนพิการ เนื่องจากต้องการเข็นกระเป๋าใบใหญ่ผ่านเข้าไปเท่านั้นแหล่ะ กลุ่มวัยรุ่นมาจากไหนก็ไม่รู้วิ่งผ่านตามเข้ามาเป็นขบวนเลยทีเดียว ก็แปลกดีนะครับ สงสัยขาออกเขาคงปีนข้ามกันเอา ผมเลยบอกให้แฟนทำบ้าง (เป็นภาษาไทย) เท่านั้นแหล่ะครับวัยรุ่นเกาหลีคนนึงก็หันมาโวยใส่เรา “เน้” เสียงสูงๆหน้าไม่พอใจประมาณว่าเมื่อกี้แกว่าอะไรพวกฉันนะ เฮ้อ! เกือบโดนวัยรุ่นเกาหลีรุมกินโต๊ะแล้วสิ เซ็งจริงๆ ต่อนะครับ ข้อเสียของ subway ที่เกาหลีคือมีบันไดเลื่อนค่อนข้างน้อยครับ ทำให้ผมต้องแบกกระเป๋าใบยักษ์ขึ้นบันได เหนื่อยครับ เราจองที่พักไว้ที่ Beewon guesthouse (http://www.beewonguesthouse.com/en/) โดยไปขึ้นที่สถานี Anguk แล้วเดินต่อไปอีกเล็กน้อย แต่เราดันหาที่พักไม่เจอจนสุดท้ายต้องเรียกใช้บริการรถแท็กซี่ ซึ่งถ้าเรามีเบอร์โทรศัพท์ของสถานที่ที่จะไป คนขับรถก็จะโทรศัพท์ติดต่อให้ฟรีครับ แล้วเราก็มาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพด้วยอาการเหน็ดเหนื่อยพอประมาณ แต่ดันเจอเรื่องที่ไม่น่าพอใจเท่าไหร่คือ ห้องที่เราจองไว้เป็น Non-smoking double room ที่มีอ่างอาบน้ำในตัวนั้นได้ถูกพักไปแล้วโดยแขกกลุ่มอื่น เหลือเพียงห้องสไตล์เกาหลีที่ต้องนอนกับพื้นที่สามารถให้ความร้อนได้ เรียกว่า Ondol) แต่ไม่มีอ่างอาบน้ำ เราจึงต้องนอนห้องนั้นไปก่อน ข้อเสียอีกอย่างของที่นี่คือ ไม่มีลิฟท์ ต้องแบกกระเป๋าใบยักษ์ขึ้นบันไดเอง แต่ guesthouse ที่นี่ก็มีข้อดีอยู่เหมือนกันครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการให้ความช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่ และบรรยากาศการได้พบเจอเพื่อนใหม่ๆในต่างแดน

 วันรุ่งขึ้นผมตื่นเช้ามาพร้อมกับความตั้งใจที่จะไปเที่ยว Aso เต็มที่ นั่งรถไฟขบวน JR Hohi line ซึ่งเป็นขบวน local จอดทุกสถานีเพื่อที่จะไปถึง Aso ให้ทันรถบัสเที่ยวแรกที่จะพาเราขึ้นไปยังกระเช้าเพื่อต่อไปยังปากปล่องภูเขาไฟอีกที รถไฟพวก local นี่ไม่ต้องคาดหวังเลยว่าจะมีภาษาอังกฤษให้อ่าน ต้องถามคนนู้นคนนี้ย้ำแล้วย้ำอีกจนมั่นใจว่าใช่ขบวนนี้แน่นอน แถมคันนี้ยังจอดรอเราอยู่ที่ชานชลาหมายเลข 0 ด้วย งงเลยครับ แต่เราก็ไปถึง Aso ได้ทันเวลา เมื่อออกจากสถานีก็ไปซื้อตั๋วรถบัสที่บริเวณด้านนอกของสถานี เสียค่ารถบัสคนละ 540 เยน นั่งไปประมาณ 40 นาที ทิวทัศน์ระหว่างทางสวยดีครับ มีปศุสัตว์ที่เลี้ยงม้ากับวัวตามไหล่เขา ยิ่งขึ้นไปสูงอากาศยิ่งหนาวมากขึ้นจนเห็นเกล็ดหิมะเกาะอยู่ตามกิ่งไม้ใบหญ้า ดูแล้วเพลินตาดี แต่เมื่อมองขึ้นไปบนยอดภูเขาไฟกลับพบว่ายังถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก การเยี่ยมชมปากปล่องภูเขาไฟในวันนี้จึงคาดหวังอะไรมากไม่ได้ เมื่อขึ้นไปถึงด้านบน อากาศหนาวมาก แต่เรายังต้องขึ้นกระเช้าไปอีกประมาณ 10 นาที เสียค่ากระเช้าคนละ 1000 เยน และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ มีแต่เมฆหมอกและความหนาวเย็นถึงขั้นติดลบ ทำให้ไม่สามารถอยู่ข้างบนได้นานต้องรีบลงมาข้างล่างพร้อมกับความผิดหวังอีกเช่นเคย

เมื่อตรวจสอบตารางรถไฟที่จะกลับไปยัง Kumamoto แล้วพบว่าจะต้องรออีกนานเป็นชั่วโมงๆ เราจึงตัดสินใจเสียเงินนั่งรถบัสกลับ เผื่อจะมีเวลาทำอะไรมากขึ้น เพราะโปรแกรมที่วางไว้ตอนเย็นนี้คือต้องกลับไปเที่ยวเมือง Fukuoka และก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เมื่อสถานีรถบัสนั้นอยู่ใกล้กับปราสาท Kumamoto พอดี นับว่ายังมีโชคอยู่บ้างเพราะว่าตอนแรกเราตัดโปรแกรมนี้ออกไปแล้ว พอลงรถบัสก็รีบวิ่งไปที่ปราสาทเลย ต้องทำเวลานิดหน่อยเพราะวันนี้ยังมีโปรแกรมอีกเยอะ ปราสาท Kumamoto เป็นปราสาทที่ได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่และได้รับการยกย่องว่าสวยงามติดอันดับ 1 ใน 3 ของญี่ปุ่น เสียดายที่เราไม่มีเวลามากพอที่จะขึ้นไปชมถึงข้างบนสุด ต้องรีบกลับออกมานั่งรถไฟเพื่อที่จะกลับไปยัง Fukuoka ซึ่งใช้เวลานานประมาณ 2 ชั่วโมง

เป้าหมายแรกของเราอยู่ที่ศาลเจ้า Dazaifu ที่ต้องไปต่อรถไฟขบวน Nishitetsu limited express ซึ่งเป็นของเอกชนและไม่ครอบคลุมโดย JR pass ต้องเสียค่าโดยสารเที่ยวละ 390 เยน ไปยังสถานี Futsukaichi แล้วไปเปลี่ยนขบวนที่นั่นเพื่อต่อไปยังสถานี Dazaifu พอไปถึงต้องเดินไปทางด้านขวามือของสถานีอีกประมาณ 5 นาที ระหว่างทางจะมีร้านค้าขายของมากมายเต็มไปด้วยผู้คน โดยเฉพาะเด็กนักเรียน อาจเป็นเพราะว่าผู้คนที่มาที่นี่ต้องการมาสักการะขอพรเทพเจ้าแห่งการศึกษาที่ศาลเจ้าแห่งนี้ ซึ่งผมก็เป็นคนหนึ่งที่มีความตั้งใจดังกล่าว

เราก็ไปต่อยัง Canal city เพื่อที่จะหาอาหารเย็นกิน หลายคนแนะนำให้ไปลองลิ้มรสอาหารตาม Yatai ซึ่งเป็นแผงลอยที่มีผ้าคลุมแบบที่เราเห็นกันบ่อยๆในหนัง แต่ผมตั้งใจจะเก็บไว้กินในวันสุดท้ายครับ Canal city เป็นห้างสรรพสินค้าที่สร้างขึ้นมาทับคลอง ตกแต่งภายในได้อย่างสวยงาม ชั้นล่างสุดมักจะมีโชว์ต่างๆมาแสดงเสมอ วันที่เราไปนั้นมีการเปิดตัวอัลบั้มใหม่ของกลุ่มนักร้องวัยรุ่นสาว 4 คนวง Tram แต่ผมไม่รู้จักหรอกนะครับ เห็นคนมุงดูกันเยอะแยะก็เลยตามน้ำไปด้วย เมื่อท้องอิ่มเราก็นั่งรถเมล์กลับไปยังโรงแรม Hakata-guchi Ekimae รับกระเป๋าใบโตที่ฝากไว้และจัดของเตรียมตัวเดินทางไปเกาหลีใต้ในวันพรุ่งนี้