กรี๊งงงง...กรี๊งงงง .. ตี 4 ครึ่ง เสียงโทรศัพท์ morning call มาแล้ว  เฮ้อ.. เมื่อคืนก็แทบจะไม่ได้หลับเลย  เรานอนนิ่งรอให้น้องรถลุกมารับโทรศัพท์ เพราะเครื่องมันอยู่ใกล้หัวเธอที่สุด  นอนฟังเสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานจนต้องหันไปดู ปรากฏว่าทั้งลูกเกดและน้องรถไม่มีใครกระดิกตัวส่งสัญญาณการมีชีวิตอยู่แม้แต่น้อย .. เรากำลังจะลุกไปรับสาย แต่เสียงโทรศัพท์มันก็หยุดไปซะก่อน คนที่โทรคงคิดว่าห้องนี้มันไม่ยอมตื่นกันแน่แล้วเลยถอดใจ วางสายไปซะ .. เราก็เห็นว่าเพื่อนๆ นอนกันนิ่ง คงจะเหนื่อยจัดมาจากเมื่อวาน เห็นท่าว่าจะไม่ยอมไปแน่ๆ จึงปล่อยเลยตามเลย .. เอ้า นอนก็นอน .. ประมาณ 7 โมง ถึงได้ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวลงไปกินข้าวก่อน ปล่อยให้ลูกเกดกะน้องรถเค้าอาบน้ำ เก็บของกันไป  พอลงไปถึงห้องอาหารก็เจอกลุ่มไฮโซกำลังกินอาหารกัน  คุณลุงคนที่เป็นนายพลก็ถามเราว่าคนอื่นๆ เค้าไปไหนกันหมดล่ะลูก ..โฮะ โฮะ คนนี้คือบิ๊กสุดๆ ในกลุ่มไฮโซเลยนะ แต่เป็นคนเดียวที่ทักทายเด็กอย่างเราด้วยความเป็นมิตรที่สุด .. แล้วพอกลุ่มใหญ่กลับมาจากโตนเลสาป กลุ่มไฮโซก็ไปโตนเลสาปกัน  (สงสัยว่าทั้งกรุ๊ปทัวร์นี้มีแค่เรา 3 คน รึเปล่านะ ที่พลาดโตนเลสาปไปได้น่ะ) .. พี่บัวกลับมาเล่าให้ลูกเกดและพวกเราฟังกันเรื่องเด็กพายกะละมัง อันเป็นโชว์ที่ขึ้นชื่อของโตนเลสาป และอุตส่าห์ตื่นไปตั้งแต่มืดเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้นจากน้ำ แต่เช้านั้นเมฆเยอะ เลยไม่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นอย่างสวยงามเลย .. อืมม ก็เลยทำให้เราไม่รู้สึกเสียดายเท่าไหร่นักที่ไม่ได้ไปกับเค้าด้วย

กลุ่มพวกเราที่ไปกันทั้งหมด 9 คน หาโอกาสร้องเพลง happy birthday ให้พี่บัวกันในเช้าวันนั้น (พี่บัวเกิดวันที 5 ธันวา) ก่อนจะออกเดินทางจากเสียมเรียบมุ่งหน้าสู่ประเทศไทยตามเส้นทางผ่านจังหวัดศรีโสภณ และเข้าไทยทางด่านปอยเปต .. เส้นทางขากลับนี่ก็เป็นสุดยอดเส้นทางชีวิตเปื้อนฝุ่นจริงๆ ด้วยความที่ฝุ่นเยอะมากกกกก และละอองฝุ่นก็เข้ามาในรถตลอดเวลา ทั้งที่เป็นรถติดแอร์นะ  พวกเราหายใจเอาฝุ่นเข้าตัว จนอดนึกไม่ได้ว่า ‘ป่านนี้เลือดฉันคงเต็มไปด้วยตะกอนฝุ่นแล้วมั้ง’ .. ฝ่าทางกันดาร ทำตัวเป็นเครื่องดูดฝุ่นกันอยู่นาน แม้กระทั่งตอนแวะกินข้าวกลางวันที่ร้านข้างทาง ก็ยังต้องกินฝุ่นเข้าไปอีกหลายธุลีอยู่ กว่าจะถึงด่านปอยเปตได้ก็แทบกระอัก .. เข้าแถวยืนรอตรวจเอกสารที่ด่านปอยเปตอยู่นานประมาณนึง ก็ต้องมายืนเข้าแถวรอตรวจเอกสารที่ฝั่งไทยอีก  ซึ่งฝั่งไทยนี่แถวยาวเหยียดนับร้อยเมตรเชียว .. ยืนกันอยู่นานจนหันไปเห็นกลุ่มไฮโซ และไอ้ไกด์เดินลอยหน้าผ่านไปเฉียดปลายจมูก  รู้อยู่นะ ว่ากลุ่มนั้นเค้ามีเส้นส่วนตัวที่ใหญ่บิ๊กบึ้มกันแน่นอน  แต่ที่เจ็บใจมันเป็นเพราะไอ้ไกด์นั่นมันเดินผ่านไปแบบไม่มองมาทางพวกเราสักนิด ทำประหนึ่งว่าไม่รู้จักกันนะยะ .. ทำม้ายย ทำไม ทำไม ทำไม ? แกรู้จักศิลปะของการดูแลลูกทัวร์บ้างไหมเนี่ย? ไม่ต้องเอาพวกฉันไปแซงคิวตามพวกไฮโซนั่นหรอก แต่แค่มาพูด มาอธิบายอะไรที่มันจะทำให้พวกฉันรู้สึกว่ายังเป็นลูกค้าของแกหน่อยก็ยังดี  เอาง่ายๆ นะ .. ถ้ามันมาบอกว่า ต้องรีบพาป้าคนนึงในกลุ่มนั้นที่เค้าไม่สบายไปโรงพยาบาล พวกเราก็จะไม่ว่าอะไรน่ะ .. แต่นี่มันไม่คิดจะทำให้พวกเรารู้สึกดีขึ้นเลยไง .. เซ็งคับเซ็ง !!!

พอเข้ามาถึงฝั่งไทยได้ก็เย็นแล้วนะ  ถึงเวลาช้อปปิ้งกันที่ตลาดโรงเกลือ .. พอเช็คกระเป๋าเดินทางว่าของทุกคนขึ้นไปอยู่บนรถเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็เริ่มจะแยกย้ายไปเดินซื้อของ .. ได้ยินแว่วๆ ว่ามีคุณป้าคนนึงไม่สบายจากอาการอาหารเป็นพิษและต้องไปหาหมอ (คุณป้าคนนี้มากับสามี และไม่ใช่เป็นคนในกลุ่มไฮโซ) .. อ้าว ! แล้วนั่นพี่บัวกับน้องผู้ชายที่ไปด้วยกัน ทำไมถึงจะต้องพาคุณป้าไปหาหมอล่ะ ? เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมไกด์ไม่พาไป ?   ถามกันไปมาได้ความว่าไกด์หารถพาไปโรงพยาบาลไม่ได้ .. เฮ้ย !! นี่มันฝั่งไทยนะโว้ย .. ไม่ใช่เขมร .. ทำไมถึงหารถไม่ได้ ? แต่พี่บัวและน้องคนนั้นก็ห่วงคนป่วยมากกว่าจะมาคอยเอาเรื่องกับไกด์ น้องคนนั้นเป็นคนจังหวัดสระแก้วอยู่แล้ว ก็เลยโทรเรียกให้น้องสาวของเขาขับรถมารับไปโรงพยาบาล .. โดยที่ไม่มีเจ้าหน้าที่ของบริษัททัวร์นี้ไปด้วยแม้แต่คนเดียว !!!  พอกลุ่มผู้ป่วยและนักสังคมสงเคราะห์ทั้งสองไปโรงพยาบาลกันแล้ว เราสามคนจึงไปเดินดูสินค้าที่เค้าขายกันซะหน่อย ที่จริงตลาดเค้าก็เริ่มวายแล้วล่ะ เพราะตอนนั้นมัน เกือบ 6 โมงเย็นแล้วมั้ง .. เดินไปบ่นไป เรื่องที่ทำไมไม่มีไกด์พาลูกทัวร์ไปโรงพยาบาลเลยวะ  ถ้าหัวหน้าไกด์ไม่ไปก็ส่งผู้ช่วยไกด์ไปสิ  แล้วถ้าน้องผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนแถวนี้ ไกด์มันจะพาไปเองไหมวะ ? เดินบ่นๆๆ ไปเรื่อยก็มาเจอหัวหน้าไกด์กำลังต่อรองราคาสินค้าอย่างรื่นเริง .. เชียดดดดดดด !!! พวกเราถึงกับอึ้งไปจริงๆ นะ ว่ามันทำแบบนี้ได้ไงวะ ? มันทำด้ายงายยยย ??? เราพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ฮึมฮัมในลำคอให้น้องรถได้ยินเท่านั้น “ i here เอ๊ยยยยยย .. มึงงงงงง .. here here จริง จริ๊ง !!!” พวกเราเดินซื้อของกันได้นิดหน่อย แต่ก็เลยเวลาที่เค้านัดกันขึ้นรถ เพราะเข้าใจว่ารถจะรอให้กลุ่มพี่บัวกลับมาที่นี่ .. กว่าจะเดินไปถึงรถ เราก็เป็น 3 คนสุดท้ายที่มาขึ้นรถแหละ ไกด์มันบอกว่ารถใหญ่จะไปรับกลุ่มนั้นที่โรงพยาบาลเลย  แล้วมันก็พูดจาสรรเสริญพี่บัวกับน้องผู้ชายคนนั้นซะยกใหญ่  ว่าช่างมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมทัวร์จริงๆ คนไทยไม่เคยทิ้งกัน.. บลา บลา บลา ..(เออสิ มีแต่มึงแหละที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง .. i here !!!) แล้วพอกลุ่มพวกพี่บัวขึ้นรถมามันก็ให้คนทั้งรถเซอร์ไพรส์พี่บัวด้วยเพลง happy birthday .. เฮอะ เฮอะ ฉันว่าไม่มีอะไรจะน่าเซอร์ไพรส์เท่าสันดานแกแล้วล่ะ i sure !!! เสร็จแล้วมันก็กล่าวปิดทัวร์ พร้อมขอบคุณลูกทัวร์ทุกท่านและขอโทษหากมีอะไรที่ผิดพลาดพลั้งไป เนื่องด้วยครั้งนี้มีลูกทัวร์เยอะมาก เยอะจริงๆ (ทั้งหมด 40 กว่าคน) .. น้องรถซึ่งนั่งข้างเราฟังมาถึงตรงนี้ก็ฮึมฮัมในลำคอเช่นกันว่า “ก็รู้ว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง แล้วรับมาเยอะๆ ทำไมเล่า?” แล้วมันก็ขอบคุณไล่เรียงตามแต่ละกลุ่ม ตั้งแต่กลุ่มท่านนายพล กลุ่มคุณนั่นคุณนี่ที่มากัน 2 คนมั่ง 4 คนมั่ง  กลุ่มพวกเราซึ่งมีด๊อกเตอร์อยู่ 2-3 คน (เพื่อนพี่บัว) และมีน้องรถซึ่งทำงานบันเทิง (มันจำน้องรถได้แม่นเพราะเป็นคนในวงการบันเทิงไง) แต่มันจำได้แค่ชื่อจริง แล้วก็ถามขึ้นมากลางรถว่า ชื่อเล่นชื่ออะไรนะครับ? แต่น้องรถทำเป็นไม่ได้ยิน และไม่ตอบ พอมันถามอีก น้องรถก็กวนกลับโดยไม่ตอบว่าชื่ออะไร แต่ถามกลับว่า “พี่อยากจะรู้อะไรคะ ? .. ละครที่บริษัททำชื่อ (จุด จุด จุด ไม่ขอเปิดเผยในที่นี้เพราะนี่เป็น blog ที่ให้คนอื่นมาอ่านได้ด้วย) ค่ะ ”  ฮ่าๆๆ เป็นไงล่ะมึง ? เจอน้องรถเควนตินทิ้งทวนซะเลย .. แล้วพอมันเดินมาแจกผ้าห่มเราก็รีบคว้ามาให้น้องรถ 1 ผืน เพราะกลัวมันรีบเดินดิ่งไปหากลุ่มไฮโซก่อน เดี๋ยวพวกเราจะอด .. จากนั้นเราก็ผ่อนคลายลง ..

ถนนในเมืองไทยดีเลิศประเสริฐศรีกว่าที่เขมรมากมายนัก .. นั่งรถประมาณ 3 ชั่วโมงก็กลับถึงกรุงเทพฯ แล้วก็ครุ่นคิดว่าไปเที่ยวคราวนี้คงมีเรื่องมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังอย่างยาวเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องด่าไกด์ต้องเป็นเรื่องมันโคตร !!! แน่ๆ .. อ้อ .. อ่านมาหลายตอน จะบอกซักทีว่าบริษัททัวร์ที่ไปนี่ชื่อ sun park holiday นะจ๊ะ .. โปรแกรมทัวร์ที่จัดให้ก็ดีอยู่หรอก  แต่หัวหน้าไกด์ห่วยแตก ..

แค่นี้แหละ ..