หลังจากพ้นมาจากซอยเงียบสงัด บรรยากาศเหมือนแถวๆหลังวัดนั่นแล้ว เดินเลยมาอีกนิดยังไม่ทันหายเสียวสันหลังดี เราก็เห็นมีหนุ่มสาวหน้าจีนๆสองสามคนเดินออกมาจากทางข้างหน้า เดาว่าที่พักของเราต้องอยู่แถวนั้นแน่ๆ เลยเร่งสปีด ถึงแล้วจะได้พักซะทีละ

ห้องบนส่วนนี้แยกโดดเดี่ยวออกมาจากที่อื่นเหมือนเป็นส่วนหอคอยเล็กๆ และประตูสองในสามบานนี้เป็นประตูห้องเรา แต่ไอ้บานริมสุดซ้ายมือเนี่ยนะคะ มันดูน่าสงสัยมาก ว่าเป็นห้องอะไร ก็เล่นปิดสนิทคล้องกุญแจซะขนาดนั้น หน้าประตูห้องมีแผ่นป้ายจางๆเขียนอะไร(เดาว่า)คล้ายๆคำว่า การ์ด อู้.. ช่างดูลึกลับจริงหนอ

กำลังหลับอยู่ดีๆ ตีเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ก็ต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงโหยหวน ครวญครางฟังไม่เป็นภาษามาจากนอกหน้าต่าง เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นเสียงบ่นพึมพำ เดี๋ยวก็คล้ายๆร้องเพลง แต่ฟังไม่ออก สงสัยจะเป็นผีอิตาเลี่ยน บรื๋ออออ..

แอบมองเพื่อนเห็นหลับกันคร็อก แอบมองเตียงว่าง ..ยังคงว่างอยู่ เฮ้อ..แล้วไป แต่เสียงนั่นดังมากกกก คิดไปต่างๆนาๆแต่ไม่กล้าลุกขึ้นไปดู ได้แต่นอนหลับตาปี๋ท่องในใจว่าผีไม่มีจริง ผีไม่มีจริง

ตื่นมาอีกที เห็นแสงอาทิตย์ก็อุ่นใจว่า เย้! เช้าแล้ว ไม่ต้องกลัวผีแล้วเรา

   เมื่อคิดจะเที่ยวแบบประหยัด(หรืออีกนัยหนึ่ง สถานะภาพทางการเงินบังคับ) ก็ต้องตัดโรงแรมติดดาวออกไปจากระบบความคิดค่ะ ต้องทำเป็นลืมๆความสะดวกสบายไปบ้าง เพราะที่เราอยากได้ จริงๆแล้วคือที่อาบน้ำ ที่นอนและที่เก็บของเท่านั้นเอง เวลาส่วนใหญ่มักจะหมดไปกับการเที่ยวตะลอนๆไปทั่วเมือง กลับมาก็อาบน้ำ หลับคร็อก เช้าก็ตื่นออกไปอีก ห้องพักแบบมีวิวก็ไม่ต้องค่ะ มองทำไมจากที่ไกลๆ ออกไปดูใกล้ๆดีกว่า 

เราเคยได้ห้องพักริมทะเลสาปลูเซิร์น พอรูดม่านหน้าต่างออก ว้าว.. วิวสวยมากกกก ระเบียงห้องอยู่ตรงหน้าสะพานเก่าแก่ของเมืองพอดี (Pont de la Chapelle) ชอบจริงๆเลย ถูกใจมั่กๆ แต่ก็กรี๊ดกร๊าดชื่นชมกันเฉพาะตอนแรกที่ไปถึงเท่านั้นแหละค่ะ พอหลังจากตระเวนไปนู่นมานี่จนหมดแรง กลับถึงห้องแทบไม่ได้เปิดม่านชมวิวเลย  เพื่ออะไรเนี่ย ??

ด้วยเหตุนี้ ที่พักที่เรามองหาก็เลยมักจะเป็นโฮสเทล (hostel) แบบรวมอาหารเช้ามั่ง ไม่รวมมั่ง ห้องน้ำส่วนตัวมั่ง ห้องน้ำ(ใช้)รวมมั่ง แล้วแต่ว่าจะหาได้ในแต่ละเมืองที่ไป แต่ที่เน้นมากๆ คือ อยู่ใจกลางเมือง ใกล้สถานีรถไฟ ไปไหนมาไหนสะดวก อาหารเช้าก็ไม่ค่อยเน้นเท่าไหร่เพราะอยากออกแต่เช้าไปเที่ยวมากกว่า ค่อยไปหาอะไรกินเอาข้างหน้าก็ได้ เผื่อมีร้านให้นั่งชมบ้านชมเมือง ได้นั่งคุยกะฝรั่งหล่อๆที่โต๊ะข้างๆอีกด้วย อิ อิ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นเพราะไม่ปลื้มขนมปังทาแยม กาแฟสำเร็จรูป น้ำส้มกล่อง อะไรพวกนี้ด้วยล่ะ(ก็หากินง่ายจะตาย หาซื้อที่ไหนก็มีนี่นะ) แต่ขึ้นชื่อว่าโฮสเทลแล้วก็จะมีแต่อาหารเช้าแบบที่ว่า ก็ถือว่าตามราคาเค้านะคะ ที่ชอบมากกว่า คือ แบบไม่รวมอาหารเช้าแล้วค่าห้องถูกลงมาอีกนิด  

ข้อควรระวังในการเลือกหาโฮสเทลทางเน็ต นอกจากต้องเช็คทำเลที่ตั้งในแผนที่ว่าอยู่ใกล้จริงอย่างคำโฆษณาแล้ว ให้เลือกที่มีรูปให้ดูว่าหน้าตา และสภาพห้องเป็นยังไงไว้ก่อน

เก๊าะแหม..ไม่อยากบอก (แปลว่ากำลังจะบอก) ขนาดมีรูปให้ดูยังเชื่อถือไม่ค่อยได้เลยอ่ะ(ประเภทภาพนี้ถ่ายเพื่อใช้ในการโฆษณาเท่านั้น -- อะไรแบบเนี้ย) คิดเอาละกันว่า พวกที่ไม่กล้าลงรูป ห้องจะสยองขนาดไหน

ที่พักอีกประเภท ดีขึ้นมาหน่อย ห้องสบาย ราคากลางๆ คือ ไม่ถูกเหมือนโฮสเทล และก็ไม่แพงเท่าโรงแรม หาได้ทั่วไปในอังกฤษ เรียกว่า ที่นอนพร้อมอาหารเช้า (bed&breakfast) หรือ B&B

อาหารเช้าเค้าใช้ได้เชียวค่ะ  ถึงจะหนีไม่พ้นขนมปัง ไข่ดาว เบคอน ไส้กรอก กาแฟ น้ำส้ม นม เนย แบบที่ฝรั่งชอบกิน แต่ที่อังกฤษจะมีถั่วเม์ดใหญ่ๆหน้าตาคล้ายๆถั่วแดงราดซอส เรียกว่าbaked beanมาให้ด้วย   และแต่ละเมืองจะมีดีต่างกันที่กรรมวิธีในการปิ้งขนมปัง หรือทอดไข่อะไรแบบนี้ หรือบางที่ก็มีมะเขือเทศเผาบ้าง ใช้แยมที่ทำเองบ้าง homemade สุดๆ บริการก็กันเอ๊ง กันเอง รู้สึกเหมือนมาเป็นแขกที่บ้านเพื่อน(ที่รวยๆ)ซักคน

 อ้าว..ว่าจะเล่าเรื่องที่พัก กลายเป็นเรื่องอาหารไปซะงั้น           

จะว่าไป เราไปเที่ยวมาก็หลายที่ แต่ที่พักที่ประทับใจไม่รู้ลืม คือ ที่สก็อตแลนด์ และฟลอเรนซ์ค่ะ    

ด้วยความอยากลองสมมุติว่าตัวเองเป็นเลดี้ ภริยาท่านลอร์ดดูบ้างก็เลยอยากนอนในปราสาท  แต่ปราสาทแต่ละหลังกลายเป็นโรงแรมห้าดาวไปซะส่วนใหญ่ - -ไม่มีตังค์อ่ะ

แต่ในเมื่อความพยายามอยู่ที่ไหน ห้องพักในปราสาทก็อยู่ที่นั่น และแล้ว “Carriden House” ปราสาทหลังย่อมในสก็อตแลนด์ อยู่นอกเอดินเบรอะมานิดหน่อย จึงเป็นที่พักของเราจนได้

ที่นี่เจ้าของเค้าดูแลเองค่ะ เปิดครึ่งนึงของปราสาททำเป็นที่พัก เลยมีห้องไม่มาก พวกเราไปกันสิบเอ็ดคน เค้าเลยยกห้องทั้งหมดให้เลือกพักกันตามอัธยาศัย

เด็ก(เหลือ)น้อยสิบเอ็ดคนเลยได้ที วิ่งวุ่นแย่งห้องกันใหญ่ มีอยู่ห้องนึงมีเตียงไม้สี่เสาแบบโบราณ  ตอนแรกก็แย่งกันใหญ่

ชั้นจะนอนห้องนี้ ไม่จริง.. ชั้นต่างหาก แหม..ใครก็อยากได้บรรยากาศนี่นะแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นห้องเดียวที่ไม่มีคนนอน เพราะเป็นโรคปอด(แหก)กันหมด กลัวว่าจะมีใครมาเยือนยามวิกาลน่ะ หุ หุ 

ว่าแล้วก็ขอแอบเม้าท์ เพื่อนหนุ่มคนนึงในกลุ่มของเรา นอนหลับอย่างเป็นสุขในคืนแรกที่ปราสาท (อาจจะแอบฝันว่าตัวเองเป็นเจ้าชาย) พอตื่นมา ก็มายืนบิดขี้เกียจอยู่ตรงหน้าต่าง แล้วก็รูดม่านหน้าต่างออกกะว่าจะชื่นชมทัศนียภาพยามเช้าจากหน้าต่างห้องนอน  แต่.. โฮะๆ เป็นความโชคดีอย่างยิ่ง..เก๊าะห้องนอนอยู่เหนือสุสานพอดี๊เลย -- ถึงกับเหวอ

แทนที่จะเห็นวิวสก็อตแลนด์ยามรุ่งอรุณ กลับเห็นแต่บรรพบุรุษเจ้าของปราสาทนอนเรียงกันซะนี่

(แล้วเรียกว่าโชคดียังไงน่ะเหรอ เก๊าะโชคดีที่ไม่ใช่ห้องเราไงล่ะ โฮะๆ )

เราก็ว่าแล้ว ทำมาชวนคนโน้นคนนี้ไปนอนที่ห้อง บอกห้องกว้าง มีเตียงเล็กว่าง มาอยู่กันหลายๆคนจะได้ครึกครื้น

โน่น.. นอนเป็นเพื่อนอยู่ข้างล่างตั้งเยอะ ยังไม่พออีกเหรออออ ...     

  จะว่าไปตอนกลางคืนที่ปราสาท เราก็ได้ยินเสียงดัง ตึง ตึง ก้องอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเสียงอะไร ปลอบใจตัวเองว่าคงจะเป็นปั๊มน้ำล่ะมั้ง ผีลอยไปลอยมาไม่น่าจะเดินดัง อีกทั้งผีฝรั่งก็ไม่น่ามานั่งตอกอะไรตอนกลางคืน (ก็กฎหมายเค้าเข้มงวด - - ขืนทำเสียงดังกลางคืนเดี๋ยวโดนบ้านใกล้เรือนเคียงร้องเรียนน่ะ)

หันไปมองเพื่อนร่วมห้องก็ชิงหลับไปก่อนแล้ว แฮ่ม..ไม่ได้กลัวหรอกนะ แต่รีบนอนมั่งท่าจะดี

ตอนแรกคิดว่าจะเปิดไฟหัวเตียงไว้เป็นเพื่อน แต่พอนอนมองเพดาน มองรอบห้องไปมา มันมีเงาจากแสงไฟสลัวๆแล้วยิ่งดูหลอนๆยังไงไม่รุ เลยตัดสินใจว่าปิดไฟดีกว่า ถือซะว่ามืดตึดตื๋อขนาดมองตัวเองยังไม่เห็น แล้วถ้าผีมา จะไปมองเห็นได้ยังไงล่ะ.. จริงป่ะ

ตื่นมาตอนเช้า มีเพื่อนทำหน้าที่เป็นคุณแม่บ้านมาเคาะห้องเรียกทุกคนลงไปรับประทานอาหารเช้าที่ห้องอาหาร(ใช้คำว่ากินไม่ได้ นี่พักอยู่ในปราสาทนะ) เราก็ล้างหน้า แปรงฟัน สวมเสื้อคลุมลงไป(ผู้ดีต้องสวมไม่ใช่ใส่นะค๊า)

วิวจากห้องอาหาร มองออกไปจะเห็นทะเลสาบ พอนั่งโต๊ะ ก็มีแม่บ้าน(ตัวจริง)เข้ามาถามว่า Madameจะรับอาหารเช้าเลยมั้ย หรืออยากดื่มกาแฟก่อน พอกินเสร็จ เอ๊ย! รับประทานเรียบร้อย ก็ทิ้งทุกอย่างขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวสวยได้เลย

ชอบจริงๆ มันสบาย ส่วนตั๊ว ส่วนตัว ทำอะไรก็ได้เหมือนอยู่บ้านแต่มีคนมาคอยบริการ รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของปราสาทยังไงยังงั้น นี่ถ้าไปนอนที่อื่น ตื่นมาต้องอาบน้ำแต่งตัวให้ดูดีก่อน ค่อยออกจากห้องไปกินอาหารเช้า ขืนใส่เสื้อคลุมลงไป แขกคนอื่นแตกตื่นกันพอดีน่ะซิคะ แต่จริงๆแล้วคงเป็นเพราะว่าไม่มีแขกคนอื่นมาพัก มีแต่พวกเรากันเองด้วยล่ะ เลยส่วนตัวได้ขนาดนี้ ประทับใจมั่กมาก

เค้ามีห้องนั่งเล่นสำหรับให้ลงมานั่งสังสรรค์กันอีก 1 ห้องใหญ่ ในห้องประดับต้นคริสมาสต์ตามเทศกาล มีเตาผิงแบบใส่ฟืน เปียโนหลังใหญ่ และผนังด้านนึงเป็นตู้หนังสือที่แอบทำเป็นประตูลับเข้าไปห้องด้านในด้วย - - เท่ซะไม่มีอ่ะ

พวกเรารู้ความลับนี้เพราะเพื่อนคนนึง เข้ามาในห้องนั่งเล่นก่อนใครแล้วเห็นคุณลุงเจ้าของปราสาทเดินออกมาจากทางนั้นพอดี ตอนแรกเพื่อนก็ไม่ได้สนใจหรอกค่ะ คิดว่าเป็นประตูธรรมดา พอมองไปมองมา เอ๊ะ นี่มันตู้หนังสือทั้งแถบเลยนี่ แล้วลุงเค้าออกมาจากทางไหนอ่ะ บอกใครก็ไม่มีใครเชื่อ มีแต่คนหาว่าตาฝาด เจ้าตัวเลยลองเดินไปจับๆดึงๆที่ตู้ดู ประตูก็เปิดผลั๊วออกมา ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างไปตามๆกัน ฮ้า..ของจริงนะเนี่ย              

ส่วนความประทับใจที่ฟลอเรนซ์นั้น ขอบอกว่า ความสะดวกสบายเท่ากับศูนย์ แต่ความตื่นเต้น แรงกว่ากันเยอะค่ะ

วันนั้นพวกเราไปถึงฟลอเรนซ์ช้ากว่ากำหนด เพราะมัวแต่พยายามโพสต์ท่าดันหอเอนปิซ่าจนเพลิน (จริงๆแล้วต้องโทษรถไฟเที่ยวเช้าจากโรมไปปิซ่าที่ดีเลย์ไปตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ) ทำให้กว่าจะออกจากปิซ่าไปถึงฟลอเรนซ์ก็ค่ำ

เดินหาซอยตามที่อยู่โฮสเทลที่จองไว้ อ๊ะมองเห็นป้ายลางๆ อ่านชื่อแล้ว ซอยนี้น่าจะใช่ ว่าแล้วก็เลี้ยวขวาเข้าไป ...ว่าแต่..ทำไมมันเงียบวังเวงจัง ยิ่งมืดๆยั่งงี้ด้วย ..บึยส์..ทุกคนรู้สึกแปลกๆแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ทางซ้ายมือในซอยมีกำแพงสูงใหญ่ลักษณะคล้ายกำแพงวัดบ้านเรา ประตูบานใหญ่ปิดสนิท บนหัวเสาสองข้างประตูมีอะไรซักอย่างวางอยู่ ดูเหมือนตุ๊กตาดินเผาแตกๆและก็เหมือนมีธูปหรือเทียนจุดอยู่ด้วย ไม่แน่ใจว่าคืออะไรนะคะ แต่ที่รู้น่ะ มันน่ากลัวชมัด

ในขณะที่ทุกคนเริ่มลังเลไม่แน่ใจ ก็มีคนตาดีหันไปเห็น.. ไม่ค่ะ ไม่ใช่ผี แต่เป็นป้ายเลขที่ 41ที่เรากำลังตามหา แต่เอ..บ้านแถวนี้ปิดไฟเงียบทั้งแถบ จะใช่ที่พักของเราเหรอ เอาไงดีล่ะ ใจนึงก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะเรามาช้ากว่าเวลาที่ได้แจ้งไว้ แล้วโฮสเทลบางแห่งเค้าจะมีเวลาเปิดปิด นี่ก็อาจจะปิดแล้วก็ได้ แต่...มันก็ไม่น่าจะเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ยั่งงี้นะ

ตอนกำลังคิดๆอยู่ว่าจะกดกริ่งดีมั้ย จู่ๆก็มีตาลุงคนนึงโผล่มาจากไหนไม่รู้  ตกใจหมด  Hello!ลุงเข้ามาทัก ยูมาจากไหน แล้วมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ คุยไปคุยมาเลยรู้ว่าพวกเราน่ะหลงเข้ามาผิดซอย ไม่ต้องคิดมากแล้วค่ะ ซอยวังเวงแบบนี้ ทุกคนพร้อมใจกันบอกลาลุงแล้วเผ่นโดยไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ เดินแป๊บเดียวถึงปากซอย ใช้เวลาน้อยกว่าตอนเดินเข้าไปอีก

งานนี้ไม่มีใครหันหลังกลับไปดูว่าลุงมาจากไหนและกลับไปทางไหน หรือแม้แต่จะดูให้หายสงสัยว่าไอ้กำแพงสูงๆ ประตูใหญ่ๆนั่นมันเป็นอะไร ไม่ต้องบอกก็คงรู้นะคะว่าดีอกดีใจกับขนาดไหนที่ซอยวังเวงแห่งนี้ไม่ใช่ซอยที่เราตามหา

แต่พวกเราก็โล่งอกได้ไม่นาน เพราะของจริงที่ต้องเจอ คือตึกที่ตั้งทะมึนอยู่ตรงหน้านี่เอง

 

เรื่องของรถไฟยังไม่หมดค่ะ ก็แหม...ยังไม่ทันได้ทัวร์ยุโรปจะจบได้ไงกันล่ะ

จริงๆแล้ว ...ทริปแรกในชีวิตของเรา คือรถไฟจากฝรั่งเศสไปสวิส แล้วก็ต่อจากสวิสไปเยอรมัน

อื้ม.. โรแมนติคใช่ม๊า แต่ขอบอกว่าคนที่ไปด้วยกันน่ะไม่ทำให้รู้สึกชวนฝันเลยซักกะติ้ดเดียว

ก็อ่ะนะ - -ไปกับคุณป้า อุ๊บส์ส์.. คุณพี่สาวของเราเอง

ตอนแรกกะจะซื้อบัตรยูโรพาส เพร�