แปลกไหมว่าตลอดระยะเวลาที่เราได้เติบโตมา...เราได้รับความรักมากมายจากใครหลายคน
ไม่ว่าจะเป็น**ความรัก ความห่วงใยอย่างบริสุทธิ์ใจ...จากพ่อ-แม่**
ไม่ว่าจะเป็น**ความรักอย่างหวังดี ความเอ็นดูจาก...ครูบาอาจารย์**
ไม่ว่าจะเป็น**ความรักแบบมิตรภาพ...จากเพื่อนๆ**
ไม่ว่าจะเป็น**ความรัก ความใคร่ ความงมงาย ความลุ่มหลง...จากผู้ชายหนึ่งคนที่เข้ามาในชีวิต**
ทุกคนล้วนได้สัมผัสความรักเหล่านั้นอย่างง่ายดายและบริสุทธิ์ใจ ความรักจากเพื่อน จากพ่อ-แม่ จากครูบาอาจารย์...ที่มอบให้ล้วนเเต่มีค่าเเละมีความหมายไม่มีวันสิ้นสุด
ตราบเท่าที่ลมหายใจยังคงอยู่
แต่ทุกคนมักจะไม่ได้ใส่ใจในสิ่งเหล่านั้นเมื่อทุกคนได้สัมผัสความรักจากคนหนึ่งคนซึ่งไม่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเลยสักครั้ง...เเละเมื่อได้สัมผัสหนึ่งครั้งเราก็จะวิ่งตามหาสัมผัสนั้น
ไปทุกที่ไม่มีวันสิ้นสุดเเละละเลยความรักอย่างบริสุทธิ์จากผู้ให้อย่างไร้ค่า
เเปลกใจไหมเวลาพ่อ-แม่ทอดทิ้งหรือทำไมสนใจ......เวลาเพื่อนโกรธ....เวลาครู-ดุด่าว่ากล่าว ทำไมไม่เสียใจ ไม่ร้องให้ ไม่ง้อ ไม่ฟูมฟายเท่าคนที่เทอรักเมินเฉย ไม่ใส่ใจ โกรธ หรือต่อว่า
เพราะอะไรถึงได้ให้ความสำคัญกับความรักเหล่านั้นมากกว่ารักที่ยังยืนตลอดกาล---ไม่เข้าใจ---
หัวอกของผู้เป็นพ่อเป็นแม่รับรู้อยู่เสมอว่าลูกกำลังทำอะไร...ลูกคิดอะไรอยู่...เพียงเเต่ท่านมองเราอยู่ห่างๆเท่านั้นไม่ก้าวก่าย..ไม่วุ่นวาย..เพราะท่านกลัว
กลัวว่าตัวเราจะคิดว่าท่านไม่ให้อิสระกับเราเลย..ท่านกลัวจะเสียลูกไป..ท่านกลัวลูกใจแตก..ท่านกลัวลูกเกเร..แต่ท่านได้เเต่พูดพร่ำสอนน้อยๆเท่านั้น
เเต่ลูกทั้งหลายมักบอกว่าท่านขี้บ่น....นี่หรือที่ท่านบ่นท่านแค่อยากพูดอยากสอนเท่านั้นเอง
เคยไหมเวลาท่านสอนเวลาท่านบอกยามเราผิด---เรามักจะออกอาการบึ้งตึง...หงุดหงิด..และโมโหใส่ท่าน ด่าว่าท่าน เเละเดินจากไปปิดประตูห้องเสียงดังลั่น
เเต่รู้ไหมว่าการกระทำที่เกิดขึ้นท่านเสียใจมากเเค่ไหนแอบนั่งร้องให้แต่ลูกมีความสุขเมื่อได้อยู่ในห้องเเละคุยโทรศัพท์กับคนที่คุณรักอย่างมีความสุข
บาปนะรู้ไหมที่ทำให้พ่อเเม่เสียใจอย่างสุดซึ้งเด็กสมัยนี้ไม่เริ่มไม่เห็นคุณค่าของผู้เป็นพ่อเป็นเเม่มากขึ้นทุกวันเเล้วเพราะปัจจุบันโลกเปลี่ยนไปเด็กไทยชอบออกสังคมมากขึ้น
ชอบเเสดงตัว ชอบโอ้อวด ชอบเป็นป๊อบปูล่าโมเดล......พ่อ-แม่เข้าใจที่ลูกอยากเป็นเเละไม่เคยห้ามถ้ามันเป็นความสุข
ความรักที่ยิ่งใหญ่เกิดจากหัวใจที่ทุ่มเททั้งชีวิตเท่านั้น จำไว้
ถ้าคุณรักใครสักคนเค้าทุ่มเทให้คุณได้ทั้งชีวิตก็จงรักเข้าอย่างไม่ต้องกลัวการผิดหวัง
แต่ถ้าเจอความรักที่เห็นแก่ตัวอย่ามัวโง่งมงายทนอยู่ให้เจ็บปวดเลยเศร้าเปล่าๆ
ทุกครั้งที่เค้าทิ้งคุณคูรมักจะบอกว่า*ชั้นไม่เหลือใครเเล้วไม่มีใครรักชั้น* อ้าวทำไมพูดแบบนั้น
ลืมไปแล้วหรอพ่อ-แม่ไม่เคยหมดรักลูกต่อให้เลวบาดใจเเค่ไหนหัวอกของผู้เป็นพ่อเป็นเเม่ก็รักเเละเทิดทูนลูกรักสุดดวงใจอย่างไม่มีข้อเเม้
ท่านด่าท่านว่าไม่ใช่เพราะท่านเกลียดชังเพียงเพราะท่านอยากให้ได้ดีมีหน้ามีตาในอนาคตต่อไปลูกจะได้ไม่น้อยหน้าใครเค้าลูกได้ดีพ่อแม่ก็ได้นอนตายตาหลับ
แต่ตราบใดที่ลูกรักยังไปไม่ถึงฝั่งพ่อและแม่ไม่เคยมีความสุขได้เลยสักครา
แต่เมื่อวันใดลูกไปถึงฝั่งฝันลูกจะไม่เคยเหลียวกลับมามองผู้ที่ทำให้เจ้าได้มีวันนี้เลยได้เเต่มองต่อไปว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี
ไม่หันหลังกลับมากราบขอบพระคุณท่านเลยสักครั้งเพียงวันใดที่ตนได้ดีเพียงเเค่พาท่านไปทานอาหารสักมื้อและโอบกอดท่านด้วยความจริงใจเเละน้ำตาแห่งสายใยจะหลั่งไหลออกมาอย่างภูมิใจ.....ไม่มีวันลืม
หากวันใดท่านแก่เฒ่าจงอย่าลืมว่าตอนเราเล็กท่านดูแลหาข้าว หาน้ำให้กิน เราควรทำให้ท่านบ้าง
หากวันใดท่านท้อแท้ หมดหวังจง อย่าลืมว่าตอนเรายังเล็กท่านคอยปลอบใจ และให้กำลังใจไม่เคยห่าง เราควรทำให้ท่านบ้าง
หากวันใดท่านล้มป่วย จงอย่าลืมตอนเราป่วยท่านคอยหา หยูกยา มาเยียวยาเพื่อให้หายวัยหายคืน อดหลับอดนอนนั่งเฝ้าดูอาการจนหาย เราควรทำให้ท่านบ้าง
หากวันใดท่านทำงานหาเงินไม่ไหว จงอย่าลืมว่าตลอดระยะเวลาที่ท่านเลี้ยงมาหมดไปเท่าไหร่ อย่าเสียดายถ้าจะให้ท่านด้วยความเต็มใจ
หากวันใดท่านจากไป อย่าเสียใจถ้าตลอดเวลารักคนอื่นมากกว่าท่าน เเละไม่เคยดูแลทดแทนคุรท่านเลยอย่าร้องไห้ให้คนอื่นมองว่าอกตัญญู
ไม่มีความรักใดมีค่าเเละมีความหมายเท่าความรักจากพ่อ-แม่ที่ไม่มีวันจางหายตรายใดที่ท่านจากไปท่านก็ยังคงรักเราไปตลอดกาล
อย่าเห็นความรักที่ไม่จีรัง มีความสำคัญมากกว่ารักแท้ที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง