ตอนที่1 ลูกฟรีคิก

เสียงกดออดดังติดๆกันเป็นนาทีที่ห้า   ปลุกให้พญามารในตัวคุณชายนิค ณ หมู่บ้าน  ศุภฤกษ์ฤดีศรีสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (ฮ่วย มั่วแล้ว)  ลุกขึ้นมาด้วยอาการสติแตกอย่างเป็นที่รู้กันดีในหมู่เพื่อนฝูงว่าเวลาเพิ่ง ตื่นของคุณชายนิคนั้นเป็นเวลาที่จิตใจจะเข้าสู่ภาวะไร้สติยั้งคิดมากที่สุด   สามัญสำนึกความเป็นคนหมดไปโดยปริยาย   ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อยืดคอย้วยเพ้นท์ลายเด็กผู้ชายใส่ผ้าขาวม้ายกมือ ไหว้สวัสดี  มีสกรีนตัวหนังสือสีแดงแปร๊ดว่า ไทยแลนด์เป็นภาษาปะกิตตัวบักเอ้กเด่นหราอยู่กลางอกเสื้อ สวมกางเกงเตะบอลยี่ห้อดังสีดำมีรอยโหว่ตรงปลายขาเพราะเจ้าของเคยอุตริใช้เตา รีดเร่งไฟสูงสุดรีดมันตอนชื้นๆหวังจะให้แห้งโดยไม่ต้องตาก  แต่เพราะดูทีวีเพลินไปหน่อย จากจะให้แห้งมันก็กลายเป็นไหม้ไป



“แมร่ง จะกดให้ตายห่ะเลยรึไงวะ” 



นาย นคินทร์หรือไอ้คุณชายนิคของเพื่อนๆทำหน้าราวกับฆาตกรโหดหาปังตอไม่เจอเดิน ปึงปังออกมาหน้าบ้านก็พบว่าต้นเหตุเสียงออดกวนโสต  คือ ไอ้พวกข้างบ้านที่เพิ่งย้ายมาเมื่ออาทิตย์ก่อน



หมู่บ้านจัด สรรแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นหมู่บ้านหรูหราระดับห้าดาวสิบดาว  ในยุคที่เศรษฐกิจเฟื่องฟูธุรกิจบ้านจัดสรรฮิตติดลมบน  บรรดาคนรวยก็พากันตกเป็นเหยื่อของโฆษณาหลงกลมาซื้อบ้านที่นี่ไว้  ทั้งที่ราคาแพงมหาโหดแถมอยู่ไกลจากตัวเมือง  จะมีดีอย่างเดียวก็คืออยู่ใกล้มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเท่านั้น แต่พอประเทศไทยประสบภาวะเศรษฐกิจผันผวนผกผันเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง   แต่ติดจะไปในทางขาลงเสียมากกว่า   เจ้าของบ้านส่วนใหญ่มีปัญหากับธนาคารก็พากันขายบ้านทิ้ง   บ้างขายไม่ได้ก็ให้เช่า  นานวันเข้า  คนที่เช่าอยู่ส่วนใหญ่ก็กลายเป็นพวกนักศึกษาที่ลงขันกันหาที่อยู่   มองดูเผินๆตอนนี้เหมือนหมู่บ้านนักศึกษาไม่มีผิด   แต่สำหรับกรณีของผม  ไอ้นายนิคนั้น  เมื่อสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้  บุพการีที่เคารพรักก็บังเอิญถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่ ไม่รู้จะเอาเงินไปเก็บไว้ไหนเพราะธนาคารนั้นให้ดอกเบี้ยถูกเหลือเกิน   เมื่อปรึกษากันแล้ว  พ่อกับแม่จึงตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้ให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนใช้พักอยู่ขณะ เรียนมหาวิทยาลัย   เผื่อว่าน้องชายอีกสองคนที่กำลังเรียนมัธยมอยู่อาจจะตามมาอยู่ด้วย  ถ้ามันสองคนสอบได้มหาลัยเดียวกับผม   ดังนั้นไอ้ระดับเจ้าของบ้านอย่างผมจึงกร่างผิดกับพวกที่มาเช่าอยู่ชั่ว คราวอย่างเห็นได้ชัด



“โทษนะ  คือบอลพวกฉันมันไปตกในบ้านนาย  ถ้าไม่รบกวนก็ขอเข้าไปเก็บหน่อยได้มั้ย”



“รบกวนโคดๆเลยว่ะ    นี่อุตส่าห์ถ่อสังขารกันมากดออดบ้านคนอื่นนี่แค่จะมาเก็บบอลเหรอวะ”



ไอ้ หน้าหล่อ แต่ผมอยากเรียกว่าหน้าแย้อย่างไม่มีเหตุผลปนความหมั่นไส้ที่ชื่อบูม  เป็นเด็กคณะวิศวะฯเหมือนกัน  แต่มันเรียนคนละสาขา  ผมเรียนวิศวะฯคอม  ส่วนพวกมันสามตัวเรียนวิศวะฯเครื่องกล  กับโยธา   สังเกตจากท่าทางของพวกมันผมเลยเดาว่ามันสามตัวไม่รู้จักผม   ตรงกันข้ามกับผม  ที่รู้จักพวกมันยกฝูง  เพราะไอ้กลุ่มนี้มันเป็นกลุ่มหนุ่มหล่อชื่อดังของคณะวิศวกรรมศาสตร์ซึ่งเป็น คณะมีชื่อเชิดหน้าชูตาของมหาวิทยาลัยเรา   เรียกว่าคบกันแต่พวกหน้าตาดีๆ  หล่อทั้งกลุ่มอย่างกับจะตั้งวงบอยแบนด์ยังไงอย่างนั้น    ไอ้บูมมันทำหน้าตึงกับหมาและตัวตะกวดที่ผมปล่อยออกมาเดินเล่นตอนเช้า    ส่วนผมกำลังจะอาละวาดต่อให้หนำใจแต่เสียงไอ้เป้เพื่อนผมมันขัดขึ้นเสียก่อน



“เฮ้ย  คุณชายนิค  ใครมาเหรอวะ”



ไอ้ เป้เพื่อนซี้ผมมันเรียนสถาปัตย์ฯ  วันนี้ก็ใจกล้าหน้าด้านอีกตามเคย  เดินออกจากบ้านมาด้วย ทรงผมเดรดร็อค  กับบ๊อกเซอร์สีส้มแสบสันต์ตัวเดียวเย้ยฟ้าท้าลมแบบไม่มียางอายในสายเลือด  มันไม่เดินเข้ามาเปล่าๆ ยังอุตส่าห์เอาแขนถึกๆของตัวเองมาวางบนไหล่ผมอีก 



“ข้างบ้านมาเก็บบอลว่ะ  แมร่ง”



ผม ตีหน้ากวนส้นใส่พวกข้างบ้าน  นี่ถ้าไม่มีประตูรั้วอัลลอยด์กั้นไว้ก็คงได้มีมวยกันสักยกแล้ว  ถิ่นใครให้มันรู้เสียบ้าง   หักนิ้วเสียงกร๊อบๆ แต่ยังไม่ทันจะได้มีเรื่องสมใจไอ้แม็คก็ดันตะโกนเรียกอีก  ไอ้พวกนี้นี่ขัดจังหวะบู๊กุจริงวุ้ย



“ไอ้คุณนิคว้อย  ท่านพ่อมรึงโทรมา  เร็วดิมรึง  กุปวดขี้” 



ไอ้ แม็คมันยืนบิดตูดอยู่ที่ประตู  แต่ท่าทางจะถูกข้าศึกบุกทะลวงมาถึงหน้าด่านจนต้านไม่ไหวเลยวางโทรศัพท์ผม ทิ้งไว้บนโต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านแล้ววิ่งจู๊ดหายไป  ผมเลยหมดอารมณ์หาเรื่องเคาะสนิมแม่ไม้มวยไทยของตัวเอง   หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านไป   แต่หูพลันไปได้ยินเสียงไอ้บูมมันจงใจหยามผมให้ได้ยินเต็มสองรูหูว่า  ผมเป็นไอ้หน้าจืดปากเสีย    หนอย... ว่าผมปากเสียนี่ยังพอทนครับ เพราะยอมรับความจริงอยู่แล้ว   แต่มาว่าหน้าหล่อๆของผมเป็นหน้าจืดนี่สิ    ไม่รู้ซะแล้น  ว่ากุลูกใคร   แค่นั้นล่ะครับ  เรื่องที่ต้องไปรับโทรศัพท์จากท่านพ่อก็มลายหายวับไปจากสมอง  หันไปตะโกนด่าไอ้สามตัวบอยแบนด์นั่นเสียงดังไม่เกรงใจใคร 



“กุจะเป็นห่ะอะไรมันเกี่ยวไรกะมรึงวะไอ้หน้าแย้   แมร่งอยู่บ้านดีๆไม่ชอบ อยากออกมาหาตรีนกันแต่เช้านะมรึง”



ไอ้ เป้เห็นเคราะห์หามยามซวยจะมาเยือนคนข้างบ้านทั้งสามก็รีบคว้าคอเพื่อนไว้  ป้องกันไม่ให้หมานิคไปกัดใครเข้าเพราะยังไม่ได้ฉีดยา  แล้วตะโกนเรียกสมัครพรรคพวกในบ้านที่เหลืออีกสามคนเสียงดัง



“พวกมรึงมาช่วยกันหน่อย  ไอ้คุณนิคมันบ้าเลือดแล้ว  กุเอามันไม่อยู่แล้ว”



ไม่ ต้องให้เหนื่อยตะโกนเรียกจนคอหอยโป่งอีกเป็นครั้งที่สอง  แค่ได้ยินคำว่านิคบ้าเลือด  ทั้งไอ้โก้  ไอ้แม็ค ไอ้คิน ก็พากันวิ่งหน้าตื่นกรูออกจากบ้านเหมือนโดนก็อตซิลล่าบุก   แล้วพวกมันสามคนก็สามัคคีแบกตัวไอ้คุณนิคโหมดคลั่งพร้อมสังหารเข้าไปในบ้าน ด้วยอาการราวกับยกสิ่งศักดิ์สิทธิ์



ผมฮึดฮัดอยู่ครู่หนึ่งจึงหยุดดิ้นหายใจหอบๆตาขวางอีกเล็กน้อย



“จะปล่อยได้รึยัง  แมร่ง  จับอยู่ได้  ”



พวก มันสามคนหันมองหน้ากันเล็กน้อยเหมือนจะขอความเห็น  ไอ้โก้เห็นว่าตาขวางๆของผมเริ่มกลับเข้าที่จึงค่อยๆปล่อยมือทั้งที่ยังหวาด ระแวงอยู่ไม่น้อย



“เฮ้ย  พวกมรึงอย่า  อย่า   อย่า....”



 เสียง ไอ้เป้สะท้อนเซอราวด์เหมือนมีทีมซาวเอฟเฟ็คจากฮอลลีวูดมาช่วยกำกับ    ทันทีที่ผมหลุดจากไอ้สามตัวได้  เท้าเปล่าๆทั้งสองข้างก็เผ่นกระโจนพรวดเดียวกระโดดไปที่สนามหญ้า  สายตาจับบอลที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นแล้วซัลโวฟรีคิกเข้าเต็มฝีเท้า  ลองนึกภาพสโลว์โมชั่นตามนะครับ   ลูกบอลไซด์โค้งข้ามรั้วไปโดนกระจกข้างบ้านเสียงดังเพล้ง  สนั่นลั่นซอย   พร้อมกับที่ ไอ้คุณนิคของเพื่อนๆ ยืนหัวเราะเสียงก้องกับตำแหน่งศูนย์หน้าดาวยิงอย่างสะใจยิ่งกว่าจอมมารที่ ค้นพบสุดยอดคัมภีร์เคล็ดวิชาอมตะในหนังจีน   ฮ่าๆๆๆๆๆแมร่ง  สะใจนิค




“พวก มรึงซ่อมกระจก เสียตังค์เท่าไหร่ก็ส่งบิลมาให้กุได้เลย  แล้วก็ช่วยเอาเพื่อนมรึงกลับไปล้างปากเน่าๆด้วยน้ำยาล้างส้วมด้วย  สาด  อย่าให้กุได้ยินอีกนะมรึง  พ่อเตะปากแตกแน่”



ลูกผู้ชายนายนิ คเสียอย่าง  เสียตังค์ไม่ว่าแต่ขอให้ได้บ้าสุดตรีนครับ  และถึงจะบ้าแค่ไหนผมก็ยังรับผิดชอบต่อสังคม  กล้าทำก็กล้ารับครับ  หลังจากประกาศศักดาหมาบ้านำทีมเจ้าบ้านบุกยิงประตูจนขึ้นนำไป 1-0 แล้ว  ไอ้คุณนิคก็แอ็คท่าชี้หน้าพวกมันไปหนึ่งที  ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปอย่างสง่างาม ฮ่าๆๆๆ   เกมนี้ไอ้นิคชนะเลิศได้ถ้วย



ส่วนไอ้เป้ก็ได้แต่ยืนมองดูภาพ กีฬามันๆแล้วก็ยกฝ่ามือขึ้นตบหน้าผากตัวเองป้าบๆทำหน้าเหมือนเสียแชมป์ให้ ทีมเยือนในบ้านของตัวเอง  ส่ายหน้าเซ็งๆ  พึมพำคนเดียว



“กุว่าแล้ว  อย่าเพิ่งปล่อยมัน  ให้เอาไปขังให้เรียบร้อยก่อน  เป็นไงล่ะมรึง