ผมเจอกับ วิลล์ ฮันติ้ง มานานแล้วครับ ได้ยินชื่อเสียงมานานพอดูตอนวิลล์ได้รางวัลผมได้ฟังอยู่ห่างๆ เคยเจอกันเฉียดๆตอน บิ๊กซีนีม่า แต่เพราะชะตายังไม่ต้องกัน ทำให้ผมลืมเขาไปหลายปีพอดู แต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ทางวิลล์โดนเลหลังยอมมานั่งชิลล์กินลมอยู่ในกระบะ เหมือนดูถูกกันว่ามรึงกล้าซื้อกรูไหม มีหรือผมจะไม่รับคำท้า เลยจ่ายไป 79 บาท มาทำความรู้จักอย่างจริงจัง    เปิดตัวหนังก็บอกให้เรารู้ว่า วิลล์ซึ่งเป็นภารโรงมหาวิทยาลัยนั้นพิเศษกว่าคนอื่น ซึ่งความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเขาทำให้อาจารย์ของมหาลัยต้องขบคิดว่าใครมาแอบเขียนกระดานตอบโจทย์คณิตศาสตร์สุดหินได้อย่างง่ายดาย เมื่อวิลล์ได้พบกับอาจารย์แล้วโจทย์ยากเย็นต่างๆนั้นเขากลับผ่านมันง่ายดาย แต่น่าเสียดายเขากลับเลือกเส้นทางหาเช้ากินค่ำเหมือนเดิมซึ่งเกิดจากปมในใจบางอย่าง จนกะทั่งเขาพบอาจารย์ด้านจิตวิทยาที่มีปมในใจเช่นกัน มันกลับทำให้วิลล์นั้นต้องเลือกใหม่อีกครั้ง ซึ่งตอนจบเป็นอย่างไรโปรดไปไถ่ถามวิลล์ในกระบะได้นะครับ
ลืมบอกไปครับ กลุ่มเพื่อนวิลล์ ฮันติ้งนั้นมีชื่อเสียงทั้งนั้นครับ เช่น ลุงโรบินส์ วิลเลี่ยม (ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา) , เบน เอฟเฟ็ค (เพื่อนที่โคครแมนสุดตรีน) และ มินนี่ ไดรเวอร์ (แฟนสาวผู้หน้าสงสาร)
ดู Trailer
http://www.youtube.com/watch?v=z02M3NRtkAA

หลังจากห่างเหินการซื้อซีดีมาฟังร่วมครึ่งปีเนื่องจากอัพโหลดจากเว็บ แต่หลังจากที่ได้เพลงที่ชอบมาจนหมดแล้ว ตอนเช้าวันนี้ผมเลยหยิบซีดีน้องร้องสาวสไตล์แนวนิดๆที่เก็บไว้นานแล้วมาฟัง แรกๆก็เป็นทำนองคึกคัก แต่ฟังไปเรื่อยๆชักเริ่มเศร้า อย่างกับเธอกำลังตัดพ้อผมที่ห่างหายไปไม่ยอมหยิบมาฟัง ในใจกลับรู้สึกผิดปล่อยปะละเลยเธอมาตลอด การฟังเพลงก็เป็นเรื่องที่แปลก เพลงสามารถสร้างห้วงเวลาของมันได้เอง ผมพนันได้เลยว่าทุกคนคงจำอัลบั้มแรกที่เราเก็บเงินหรือขอพ่อแม่ซื้อได้ เพลงบางเพลงมีคุณค่าของมัน บางครั้งมันแพงกว่าราคาหน้าปกของมัน บางทีมันมีคุณค่าทางจิตใจ เพลงบางเพลงมันมีอานุภาพแช่แข็งช่วงเวลานั้นๆได้ มันสามารถดึงช่วงเวลานั้นๆให้กลับย้อนมาได้ ผมเคยไปเข้าค่าย รด. 7 วัน หลังจากกลับมาผมร้องเพลงของฟอร์ดได้โดยไม่ต้องดูเนื้อเพลงเพราะเพื่อนๆที่ไปด้วยกันร้องให้ฟังทุกวัน ปัจจุบันผมจำเพลงนี้ไม่ได้หมดแต่สามารถจำเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นได้ดี    อีกเพลงที่ผมจำได้ดีคือเพลง game ของแพม ลลิตา ซึ่งตอนทีผมขับรถพาแฟนไปหลงที่อยุธยามันทำให้เราพบสถานที่ใหม่ๆและเพลงท่อนฮุคก็ติดอยู่ในหูตั้งแต่นั้นมา     
    คราวหน้าจะเล่าเรื่อง memory song ให้อ่านอีกครั้ง

แค่อยากจะยกบางอย่างที่อยู่ในใจมาฝากไว้ที่นี่ มันอาจจะใช่เรื่องที่สำคัญ บางเรื่องเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันคงลืมไปไม่ได้ หรือไม่อยากที่จะลืม ? 
    การที่เราอยู่ในช่วงเวลาช่วงหนึ่งการซึมซับทุกๆเรื่องมันน่าจะเป็นสิ่งที่ดี ทั้งความสุขที่ล้นสุดๆ หรือความทุกข์ที่แทบคลั่งหรือเกือบตาย ถ้าเราลองมองย้อนกลับไปนั้นจะพบว่ามันเป็นสิ่งที่สวยงามมากๆ ซึ่งผมมักจะจมอยู่กับอดีต บางที่สิ่งที่นึกถึงมันอาจะเป็นเรื่องที่เราจำได้คนเดียว บ่อยครั้งก่อนนอน ผมมักนึกย้อนไปในอดีตเช่น นึกถึงเรื่องเมื่อสิบปีที่แล้วในแบบที่เราไม่เคยนึกถึง มันอาจจะเหมือนกันกับการหาลิ้นชักเก่าๆที่เราไม่เคยเปิด คล้ายกับเจี๊ยบในเรื่องแฟนฉัน 
ปล.ดึกแล้ว กะเขียนแค่สองบรรทัด ไหงไปซะไกล